ಬತ್ತಲ ಅರಿವೆ

ಹೀಗೇ ಕುಳಿತಿರುವಾಗ ಬತ್ತಲಾಗಿ ಬಿಟ್ಟೆ
ತೊಟ್ಟ ಬಟ್ಟೆ ಕಳೆದು ಹೋಗಿ ಗುಟ್ಟುಗಳ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟು
ಬಯಲಲ್ಲಿ, ಬೆಳಗಲ್ಲಿ, ಮೆಲ್ಲಮೆಲ್ಲನೆ ಕಣ್ಣುಬಿಟ್ಟೆ
ಅರಿವೆ ಇಲ್ಲದ ಮೈ
ಕಾಲು, ಮಂಡಿ, ತೊಡೆ, ನಡು ಹೊಟ್ಟೆ …
ಬತ್ತಲು ಎಷ್ಟು ಸರಳ.
ಗಾಳಿಗೆ ಮೈಚಾಚಲೇ? ಹಾರಿ ತೇಲುವೆ
ನೀರಿಗೆ ಮೈಚೆಲ್ಲಲೇ? ತೇಲಿ ಈಜುವೆ
ಆಗ ಬತ್ತಲ ಮೈಮೇಲೆಲ್ಲ ಗಾಳಿಯೊಳಗಿನ
ನೀರಿನೊಳಗಿನ ಜೀವಿಗಳಾಡುತ್ತಾವೆ.
ಮೇಲೇರಿದಂತೇ, ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿಯೇ ನೀರು ಮೈಮುತ್ತಿಕೊಂಡು
ಆ ಮಳೆಗೆ ಮುತ್ತಿಕ್ಕಿ ಹಾರುವ ಚೂಪು ಹಕ್ಕಿ ಬಂದು
ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಸವಾರಿ ಮಾಡತೊಡಗಿ
ಅದು ಕೂತ ಸೊಗಸಿಗೆ ಸೋಜಿಗಪಟ್ಟು
ನಾನೂ ಸುಮ್ಮನಾಗಿ, ವ್ಹಾ! ತೇಲುತ್ತ ನೋಡುತ್ತೇನೆ
ಆ ಚೂಪು ಹಕ್ಕಿ ಚುಂಚಿಂದ ಜೊಲ್ಲು ಸುರಿದು
ಸುರಿದು
ನನ್ನ ಮೈಮೇಲೆ ಚೆಲ್ಲಿ, ಇಡೀ ಮೈಗೂ ಆ ಜೊಲ್ಲು ಆವರಿಸಿ
ಅಂಟಿ, ಹಗುರ ಅರಿವೆಯಂತೇ ಅಂಟಿಬಿಟ್ಟಿತೇ?
ನೋಡುತ್ತೇನೆ:
ನಾ ಬತ್ತಲಲ್ಲ, ಸುತ್ತಿಕೊಂಡಿದೆ ಅರಿವೆ.
ಸುತ್ತಲೂ ಕತ್ತಲು
ಗುಮ್ಮನಿಗೆ ಬಚ್ಚಿ ಕೂತ ಮಗುವಂತೆ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ
ಮುದುಡಿ
ನಾ ನಿದ್ದೆ.

ಮರಳಿದೆನು ಮನೆಗೆ, ಎಲ್ಲಿಗೂ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ

ಬಿಡುವಿರದೆ ಸಾಗಿದ್ದಾರೆ ಜನ ನೂರುದಾರಿಗಳಲ್ಲಿ

ಆದರೂ ಹೆಜ್ಜೆಗಳ ಗುರುತು ಮೂಡಲಿಲ್ಲ

ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗಲಿ ಈ ಸೊಕ್ಕುಸಂದಣಿಯಲ್ಲಿ

ಮರಳಿದೆನು ಮನೆಗೆ, ಎಲ್ಲಿಗೂ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ

 

ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲಿ ಅನುಗಾಲ ಜನರ ಪರಸ್ಪರ ಭೇಟಿ

ಆದರೂ ಮನಸುಗಳು ಅನ್ಯೋನ್ಯ ಬೆಸೆಯಲಿಲ್ಲ

ಏನಿತ್ತು ಸುಲಲೀತ ಒಲವಿರದ ಜಗದಲ್ಲಿ

ಮರಳಿದೆನು ಮನೆಗೆ, ಎಲ್ಲಿಗೂ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ

 

ಉರಿವ ದಿನಚರಿಯಿಂದ ಘಾಸಿಯಾಯಿತು ಹೃದಯ

ಆದರೂ ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ಬೆಳಕನಾರೂ ಕಾಣುತಿಲ್ಲ

ಸಮಯವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ ಲೆಕ್ಕದೀಲೋಕದಲಿ

ಮರಳಿದೆನು ಮನೆಗೆ, ಎಲ್ಲಿಗೂ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ

 

ಕ್ಷಣಕ್ಷಣಕೂ ಮಾತುಗಳ ವಿನಿಮಯಕೆ ಇಲ್ಲ ಮಿತಿ

ಯಾರೊಳಗೂ ಸಹಮತಿಯು ಮೂಡುತಿಲ್ಲ

ಹಾಡುವುದು ಹೇಗಿಲ್ಲಿ ದನಿಗಳಬ್ಬರದಲ್ಲಿ

ಮರಳಿದೆನು ಮನೆಗೆ ಎಲ್ಲಿಗೂ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ

 

ಬಿಸಿಲ ತಾಪಕೆ ನಾಚಿ ಮುಸುಕಿನಲಿ ಮುಚ್ಚಿರಲೇ

ನನೆಯೊಳಗೆ ಮರುಳ ನಾನಾದೆ ಒಂಟಿ

ತೆರೆದಿಟ್ಟೆ ಬಾಗಿಲನು, ಒಳಕರೆದೆ ಮಂದಿಯನು

ಸೇರಿ ಸುರ ಸಾರಿದೆವು, ಯಾರನೂ ಮರೆಯಲಿಲ್ಲ

————— ಕಮಲಾಕರ ಕಡವೆ

ಚಿನುವಾ ಅಚೀಬೆ – ನಿರಾಶ್ರಿತ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಮಗು

ಮಡೋನಾ ಮತ್ತು ಮಗುವಿನ ಯಾವೊಂದು ಕಲೆಯೂ
ನಿಲುಕದಂತ ಚಿತ್ರವೊಂದರಲ್ಲಿ
ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಮರೆಯಬೇಕಿರುವ ತನ್ನ
ಕಂದನ ಕುರಿತ ತಾಯಿಯೊಬ್ಬಳ ವಾತ್ಸಲ್ಯ.

ಬೇಧಿಯಿಂದ ಬಳಲುವ ಕುಂಡೆ ತೊಳೆಯದ ಮಕ್ಕಳ ವಾಸನೆ
ಗಾಳಿ ತುಂಬಿತ್ತು;
ತಮ್ಮ ನಿತ್ರಾಣ ಪಕ್ಕೆಲುಬು, ಬತ್ತಿದ ಅಂಡು,
ಕಂಗಾಲು ಹೊಟ್ಟೆಯ ಹೊತ್ತು ಎತ್ತಲಾರದ ಹೆಜ್ಜೆ
ಇಡುತ್ತ ಸಾಗಿದ್ದರು.
ಅಲ್ಲಿಯ ಹೆಚ್ಚುಪಾಲು ತಾಯಂದಿರು
ಭರವಸೆ ತೊರೆದು ಮಕ್ಕಳಾರೈಕೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರೂ,
ಇವಳಲ್ಲ. ಹಲ್ಲುಗಳ ನಡುವೆ ಒಂದು ಪ್ರೇತ ನಗೆಯಿತ್ತು,
ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ತಾಯಿಹೆಮ್ಮೆಯ ಪ್ರೇತಕಳೆ,
ಮಗನ ತಲೆಮೇಲೆ ಅಳಿದುಳಿದ, ಧೂಳು ಮೆತ್ತಿದ ಕೂದಲು ಬಾಚುತ್ತ
– ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ನಗುತ್ತ –
ಬೈತಲೆ ತೆಗೆದು ಒಪ್ಪಮಾಡುತ್ತ…

ಇನ್ನಾವುದೋ ದಿನದ ಜೀವನದಲ್ಲಿ
ಇದೊಂದು ಅವನ ಬೆಳಗಿನ ತಿಂಡಿಯಂತೆ ಶಾಲೆಯ ಮುಂಚಿನ
ಸಾಧಾರಣ ದೈನಂದಿನ ಕ್ರಿಯೆಯಾಗಬಹುದಿತ್ತು.

ಈಗವಳು,
ಚಿಕ್ಕ ಗೋರಿಯ ಮೇಲೆ ಹೂ ಸುರಿದಂತೆ
ಇಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು.

——– ಚಿನುವಾ ಅಚೀಬೆ (Refugee Mother and Child)